Από ένα μικρό παντοπωλείο του 1936 σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά εστιατόρια της Αίγινας, ο Νώντας συμπληρώνει 90 χρόνια ζωής, κρατώντας ζωντανές τις γεύσεις, τις αξίες και τις αναμνήσεις τριών γενεών. Η Σωζία και η μητέρα της, η κυρία Αγγέλα, μας ταξιδεύουν στην ιστορία της οικογένειάς τους, στην παλιά Πέρδικα, στα μυστικά της κουζίνας τους και στις ανθρώπινες σχέσεις που κάνουν ένα εστιατόριο να γίνεται κομμάτι του τόπου του.

Υπάρχουν εστιατόρια που τα επισκέπτεσαι για το φαγητό τους. Και υπάρχουν εκείνα που, με τα χρόνια, γίνονται κομμάτι της ιστορίας ενός τόπου. Ο Νώντας στην Πέρδικα της Αίγινας ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Η ιστορία του ξεκινά το 1936, σε μια εποχή που η Πέρδικα ήταν ένα μικρό ψαροχώρι, χωρίς δρόμο που να τη συνδέει με την πόλη της Αίγινας. Οι άνθρωποι, τα εμπορεύματα, ακόμη και ο πάγος, έφταναν με καΐκια. Από ένα μικρό παντοπωλείο που εξυπηρετούσε τις καθημερινές ανάγκες των κατοίκων και των ψαράδων, γεννήθηκε σταδιακά μια οικογενειακή ταβέρνα που συνδέθηκε με το φρέσκο ψάρι, την ελληνική κουζίνα και την αυθεντική φιλοξενία.
Σήμερα, 90 χρόνια μετά, στο τιμόνι βρίσκεται η τρίτη γενιά της οικογένειας. Μιλήσαμε με τη Σωζία και την κυρία Αγγέλα, τη γυναίκα που βρίσκεται στην κουζίνα του Νώντα από το 1971 και έχει αφιερώσει περισσότερα από 50 χρόνια στη μαγειρική.
Μέσα από τις αφηγήσεις τους, ξετυλίγονται ιστορίες από την παλιά Πέρδικα, μνήμες από ψαράδες και βασιλικές επισκέψεις, δύσκολες οικογενειακές στιγμές, η επιμονή στις καλές πρώτες ύλες και η δημιουργία της περίφημης τηγανόσουπας, ενός πιάτου που γεννήθηκε από την αγάπη της κυρίας Αγγέλας για τον σύζυγό της.
Γιατί, τελικά, τα 90 χρόνια του Νώντα δεν είναι μόνο η ιστορία ενός εστιατορίου. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας που εδώ και τρεις γενιές υποδέχεται τον κόσμο στο τραπέζι της.
«Πάμε πίσω στο 1936. Πώς ξεκίνησαν όλα;»
Σωζία: Η ιστορία ξεκινά με τον παππού Κυριάκο. Η βασική του εργασία τότε ήταν διαφορετική, αλλά στην Πέρδικα δεν υπήρχε παντοπωλείο και οι κάτοικοι δυσκολεύονταν να βρουν ακόμη και τα βασικά αγαθά. Έτσι, αποφάσισε να ανοίξει έναν μικρό χώρο, λίγα βήματα πιο πέρα από το σημερινό μαγαζί. Είχε είδη μπακαλικής, μαναβικής, πράγματα για τους ψαράδες, ακόμη και φάρμακα. Πολύ σύντομα αγόρασε τον χώρο όπου βρισκόμαστε σήμερα και άνοιξε ένα μεγαλύτερο μπακάλικο.

Πώς άρχισε ένα παντοπωλείο να γίνεται σταδιακά εστιατόριο;
Σωζία: Από πολύ νωρίς, το μαγαζί δεν περιοριζόταν στα ψώνια του χωριού. Το πρωί οι ψαράδες περνούσαν για καφέ πριν φύγουν για ψάρεμα. Όταν επέστρεφαν, τους τηγάνιζαν τα ψάρια που είχαν πιάσει ή τους έφτιαχναν κάτι να φάνε. Το καλοκαίρι υπήρχαν και οι παραθεριστές από την Αθήνα.
Τότε, βέβαια, η πρόσβαση στην Πέρδικα ήταν εντελώς διαφορετική από ό,τι σήμερα. Δεν υπήρχε δρόμος που να τη συνδέει με την πόλη της Αίγινας. Τα πάντα έρχονταν με καΐκι: οι άνθρωποι, τα εμπορεύματα, ακόμη και ο πάγος. Ο παππούς πήγαινε στην Αίγινα ή ακόμη και στον Πειραιά για να προμηθευτεί όσα δεν μπορούσε να βρει εδώ.
Κυρία Αγγέλα: Όλα ήταν πιο δύσκολα. Το μαγείρεμα, το πλύσιμο, τα πάντα γίνονταν στο χέρι. Μαγειρεύαμε με γκάζι, σε κατσαρόλες και τηγάνια. Το ρεύμα ήρθε στο χωριό το 1967 και τότε άρχισαν σιγά σιγά να γίνονται πιο εύκολα τα πράγματα.
«Εδώ είναι το σπίτι μου»
Κυρία Αγγέλα, πότε μπήκατε στην ιστορία του Νώντα και πώς ξεκίνησε η δική σας πορεία στην κουζίνα;
Κυρία Αγγέλα: Ήρθα εδώ το 1971, αλλά μαγείρευα από πολύ μικρή. Από δέκα χρονών ξεκίνησα. Η οικογένειά μου είχε επίσης εστιατόριο, οπότε ήταν κάτι που γνώριζα και αγαπούσα.
Σωζία: Η μητέρα μου ήταν και είναι η κινητήριος δύναμη. Πάντα.

Περισσότερα από 50 χρόνια στην ίδια κουζίνα. Τι σημαίνει για εσάς αυτός ο χώρος;
Κυρία Αγγέλα: Εδώ είναι το σπίτι μου. Από την ώρα που θα έρθω μέχρι την ώρα που θα φύγω δεν κάθομαι. Πάντα υπάρχει κάτι να γίνει.
Και αυτό το «κάτι» δεν αφορά μόνο το καθημερινό μαγείρεμα. Είναι οι σάλτσες ντομάτας όταν έρχεται η εποχή τους, το γλυκό σταφύλι και το σύκο, η λιαστή ντομάτα, οι πίτες και τα γλυκά του κουταλιού.
Σωζία: Τα πράγματα τα φτιάχνουμε μόνοι μας. Δεν αγοράζουμε απλώς έτοιμα προϊόντα από το σούπερ μάρκετ.

Πόσο σημαντική είναι η σχέση σας με τα τοπικά προϊόντα και τους παραγωγούς της Αίγινας;
Κυρία Αγγέλα: Θέλω σωστά τρόφιμα, ελληνικά και καλής ποιότητας. Την πατάτα, όσο υπάρχει, την παίρνω από την Αίγινα, ακόμη κι αν κοστίζει διπλά. Δεν πειράζει. Αξίζει. Ο κόσμος θα φάει και θα ευχαριστηθεί. Κάτι ήξερε ο Καποδίστριας!
Σωζία: Έχουμε και κτήμα στον Μαραθώνα, από όπου παίρνουμε χόρτα και λαχανικά. Επίσης, υπάρχουν συνεργασίες με παραγωγούς που κρατούν δεκαετίες.
Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή, να πηγαίνω με τον πατέρα μου στον παππού του παραγωγού από τον οποίο εξακολουθούμε σήμερα να προμηθευόμαστε ντομάτες. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις αυτές τις σχέσεις να συνεχίζονται από γενιά σε γενιά.
«Μεγάλη χαρά, αλλά και μεγάλη ευθύνη»
Σωζία, τι σημαίνει να βρίσκεστε σήμερα στο τιμόνι μιας επιχείρησης με ιστορία 90 χρόνων;
Σωζία: Είναι μεγάλη χαρά και ικανοποίηση, αλλά και μεγάλη ευθύνη. Πρέπει να σκεφτείς πώς θα συνεχίσει, πώς θα παραμείνεις στις ίδιες αξίες και στις ίδιες αρχές. Είναι βαρύ. Δεν πρέπει να παρεκκλίνεις.
Ποιες ήταν οι πιο δύσκολες στιγμές που χρειάστηκε να αντιμετωπίσετε ως οικογένεια;
Σωζία: Ο θάνατος του παππού Κυριάκου ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή. Το 2006 ήρθε και η απώλεια του Νώντα. Ήταν πολύ δύσκολο, όχι μόνο για εμάς, αλλά ακόμη και για τους πελάτες μας. Υπήρχαν άνθρωποι που άργησαν να ξαναέρθουν. Με έβλεπαν στον δρόμο και μου έλεγαν «θέλω να έρθω, αλλά δεν μπορώ ακόμη». Τόσο πολύ είχαν συνδέσει το μαγαζί μαζί του.
Αργότερα ήρθε η οικονομική κρίση. Η πελατεία άλλαξε, η κατανάλωση περιορίστηκε και πολλοί με συμβούλευαν να αλλάξω τον χαρακτήρα του εστιατορίου.
Σας πρότειναν να αλλάξετε την ταυτότητα του Νώντα;
Σωζία: Μου έλεγαν «γιατί δεν το κάνεις ουζερί;». Εγώ έλεγα όχι. Το μαγαζί έχει μια ταυτότητα. Μπορώ να περιμένω, μπορώ να αντέξω, αλλά αν την αλλάξω, όταν περάσει η κρίση δεν θα μπορέσω εύκολα να την επαναφέρω. Ήταν δύσκολο, αλλά παραμείναμε αυτό που ήμασταν.
Και μετά ήρθε η πανδημία. Υπήρξε κάτι θετικό μέσα σε εκείνη τη δύσκολη περίοδο;
Σωζία: Είδαμε τα παιδιά μας, την οικογένειά μας, γνωρίσαμε την Αίγινα σαν τουρίστες. Κάναμε εκδρομές σε βουνά και απομακρυσμένες παραλίες. Αυτή η δουλειά απαιτεί 15 και 18 ώρες την ημέρα. Ήταν κάτι που δεν είχαμε ζήσει ποτέ.

«Η ταυτότητά μας είναι το φρέσκο ψάρι και η ελληνική κουζίνα»
Ενενήντα χρόνια μετά, τι είναι αυτό που παραμένει αδιαπραγμάτευτο στην κουζίνα του Νώντα;
Σωζία: Αυτή είναι η ταυτότητά μας και προσπαθούμε να τη διατηρήσουμε. Επιμένουμε στις πρώτες ύλες, τις οποίες επεξεργαζόμαστε εμείς. Δεν χρησιμοποιούμε έτοιμα σκευάσματα. Φυσικά παρακολουθούμε τις νέες τάσεις, αλλά κρατάμε μόνο ό,τι ταιριάζει στο ύφος μας.
Το φρέσκο ψάρι απαιτεί ιδιαίτερη τεχνική. Ποιο είναι το μυστικό για να ψηθεί σωστά;
Κυρία Αγγέλα: Το ψάρι θέλει τέχνη. Μπορεί να καεί απ’ έξω και μέσα να παραμείνει ωμό. Έχω ψήσει μέχρι και ψάρι είκοσι κιλών, ολόκληρο, σε ειδική σχάρα. Το γύριζα μόνη μου.
Σωζία: Το ψάρι είναι δύσκολο προϊόν. Υπάρχουν πελάτες που μας τηλεφωνούν, μας λένε τι θέλουν και τι ώρα θα έρθουν, γιατί μας εμπιστεύονται να το προετοιμάσουμε σωστά.
Και υπάρχει ένας ακόμη κανόνας που δεν αλλάζει: αν ένα πιάτο δεν ικανοποιεί την κυρία Αγγέλα, δεν επιτρέπεται να φτάσει στο τραπέζι.
Σωζία: Αν δει κάτι που δεν της αρέσει, θα το στείλει πίσω. Δεν υπάρχει περίπτωση να πει «δεν πειράζει».

«Το μυστικό είναι η αγάπη»
Κυρία Αγγέλα, ύστερα από τόσα χρόνια στην κουζίνα, ποιο θεωρείτε το πραγματικό μυστικό ενός πιάτου που ο κόσμος θυμάται και επιστρέφει για να το ξαναφάει;
Κυρία Αγγέλα: Η αγάπη. Και να φτιάχνεις ό,τι φτιάχνεις με ευχαρίστηση και με καλή ποιότητα.
Υπάρχουν μυστικά που δεν γράφονται σε καμία συνταγή;
Σωζία: Εγώ είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν και δεν τα μοιράζεται ούτε μαζί μου!
Κυρία Αγγέλα: Είναι γραμμένα στο μυαλό μου. Είναι το χέρι. Σκέφτομαι πάντα πώς να κάνω το κάθε πράγμα καλύτερο.
Αυτό το «χέρι» είναι ίσως το πιο δύσκολο να διδαχθεί. Γιατί πίσω του κρύβονται περισσότερα από 50 χρόνια εμπειρίας, αμέτρητες δοκιμές και η επιθυμία να γίνεται κάθε πιάτο λίγο καλύτερο από το προηγούμενο.
Έχετε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της επιμονής;
Σωζία: Η μητέρα μου δοκίμασε 18 διαφορετικές συνταγές για την αστακομακαρονάδα μέχρι να καταλήξει σε εκείνη που την ικανοποιεί και που οι πελάτες έρχονται και ζητούν συγκεκριμένα.
Η ίδια δεν σταματά να πειραματίζεται. Το σημαντικό είναι να μη συμβιβάζεσαι με κάτι που δεν θεωρείς πραγματικά καλό.

«Η τηγανόσουπα ξεκίνησε από τον Νώντα»
Ανάμεσα στα πιάτα του εστιατορίου, η τηγανόσουπα έχει τη δική της ξεχωριστή ιστορία. Πώς δημιουργήθηκε;
Σωζία: Ο πατέρας μου είχε πρόβλημα με το στομάχι του και δεν μπορούσε να φάει εύκολα. Του άρεσαν πολύ οι ψαρόσουπες, αλλά τον πείραζαν. Έτσι, η μαμά μου προσπάθησε να του φτιάξει κάτι πιο ελαφρύ.
Κυρία Αγγέλα: Έχει κολοκύθι, πατάτα, ψάρι και πολύ λίγο ζουμί. Είναι πολύ ελαφριά.
Σωζία: Ξεκίνησε λοιπόν για τον πατέρα μου και τελικά έγινε ένα από τα πρώτα πιάτα του μαγαζιού. Ο κόσμος έρχεται, επιστρέφει και τη ζητά ξανά και ξανά.
Το όνομα έχει μπερδέψει ποτέ τους πελάτες;
Σωζία: Πάρα πολύ! Κάποτε ένας πελάτης πήγε σε άλλο εστιατόριο και ζήτησε τηγανόσουπα. Εκεί μισοτηγάνισαν το ψάρι και μετά το έριξαν μέσα σε νερό σαν σούπα. Όταν το είδε, τους είπε «τι είναι αυτό;». Η λέξη μπερδεύει πολύ κόσμο.
Κυρία Αγγέλα: Κι εγώ δεν ξέρω πώς ακριβώς μου ήρθε. Μια έμπνευση ήταν και τη βρήκα.
Υπάρχουν και άλλες γεύσεις που έχουν συνδεθεί τόσο πολύ με τον Νώντα ώστε οι πελάτες να επιστρέφουν ειδικά γι’ αυτές;
Σωζία: Πλέον υπάρχουν τουρίστες που έρχονται κρατώντας στο κινητό μια παλιά φωτογραφία και μας λένε «είχα φάει αυτό το πιάτο. Το έχετε ακόμα;». Το θυμούνται και το κρατούν.
Άλλοι επιστρέφουν για την τηγανόσουπα, άλλοι για την ψαρόσουπα, τις πίτες ή τα γλυκά του κουταλιού.
Κυρία Αγγέλα: Είχαμε έναν εφοπλιστή που ερχόταν και μου έλεγε «Αγγέλα, δώσε μου την πίτα να τη φάω εδώ, στα κρυφά, να μη με δουν».
Σωζία: Δεν τον άφηνε η γυναίκα του να φάει!
Και τα πιο απλά πιάτα μπορούν να γίνουν οι μεγάλοι πρωταγωνιστές ενός τραπεζιού;
Σωζία: Βεβαίως. Πρόσφατα, μια παρέα παρήγγειλε ψάρια και κεφτεδάκια για τα παιδιά. Τελικά, τα κεφτεδάκια έκλεψαν την παράσταση. Άφησαν τα ψάρια και έτρωγαν όλοι τα κεφτεδάκια. Μετά ένας κύριος ζήτησε από τη μαμά να του ετοιμάσει για τρεις ημέρες, για να τα πάρει μαζί του στο σκάφος. Της άφησε 100 ευρώ φιλοδώρημα μόνο για τα κεφτεδάκια!
Κυρία Αγγέλα: Έχω πολύ καλούς πελάτες που μας αγαπούν, αλλά τους αγαπάμε κι εμείς. Αυτή είναι η πληρωμή μου: η εκτίμηση. Ξέρουν ότι θα έρθουν εδώ και θα φάνε σαν στο σπίτι τους. Πλούσιος ή φτωχός, δεν έχει σημασία. Όλος ο κόσμος είναι ίδιος για εμάς.

«Από εδώ έχουν περάσει βασιλιάδες, πρίγκιπες και γενιές ολόκληρες»
Σε 90 χρόνια λειτουργίας, ο Νώντας έχει φιλοξενήσει ανθρώπους από κάθε γωνιά του κόσμου. Υπάρχουν επισκέψεις που έχουν μείνει ιδιαίτερα χαραγμένες στη μνήμη σας;
Σωζία: Μία από τις πιο χαρακτηριστικές ιστορίες αφορά έναν Σαουδάραβα πρίγκιπα που είχε έρθει στην Πέρδικα. Είχαν περάσει νωρίτερα για να κανονίσουν το τραπέζι. Ένας θείος μας, που είχε μεγαλώσει στην Αθήνα, είπε στον παππού ότι έπρεπε να στρώσουν λευκά τραπεζομάντηλα.
Ο παππούς τού απάντησε: «Πού να τα βρω; Δεν έχω!». Τελικά, έστρωσαν λευκά σεντόνια, έκοψαν λουλούδια από τις αυλές για να φτιάξουν ανθοδέσμες και, για να σερβίρουν το κρασί κρύο, χρησιμοποίησαν μεγάλα δοχεία γεμάτα πάγο και νερό. Μέχρι τότε, στο χωριό έπιναν το κρασί σε θερμοκρασία δωματίου.
Όταν τελείωσε το γεύμα, ο πρίγκιπας ήταν τόσο ευχαριστημένος από το φαγητό και την εξυπηρέτηση που είπε ότι δεν ήξερε τι φιλοδώρημα να αφήσει. Δεν περίμενε να βρει τέτοια περιποίηση σε ένα τόσο μικρό χωριό.
Υπήρξαν και άλλες απρόσμενες επισκέψεις;
Σωζία: Απέναντι γινόταν παλιά ελεύθερο κάμπινγκ. Κάποια στιγμή είχε έρθει η κόρη του βασιλιά της Σουηδίας με τις φίλες της για κάμπινγκ. Ο ίδιος ο βασιλιάς, από την αγωνία του να δει πού βρίσκεται το παιδί του, είχε έρθει για να την ελέγξει και καθόταν διακριτικά και έτρωγε στο εστιατόριό μας.
Πέρα, όμως, από τους διάσημους επισκέπτες, ποιοι είναι οι άνθρωποι που σας συγκινούν περισσότερο;
Κυρία Αγγέλα: Έχουμε πελάτες που έρχονται 40 και 50 χρόνια. Ήρθαν οι παππούδες, μετά οι γιοι και τώρα έρχονται τα παιδιά τους. Πρώτα θα μπουν μέσα να μας χαιρετήσουν και μετά θα καθίσουν.
Αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να το μετρήσεις. Είναι άνθρωποι που έγιναν κομμάτι της ζωής μας.
«Θέλουμε να φεύγει ευχαριστημένος και να το θυμάται»
Τι σημαίνει για εσάς φιλοξενία;
Κυρία Αγγέλα: Θέλω ο άνθρωπος να φεύγει ευχαριστημένος και να το θυμάται. Αν περάσει καλά, θα το θυμάται. Υπάρχουν άνθρωποι που έφυγαν στο εξωτερικό και, όταν επιστρέφουν στην Ελλάδα μετά από χρόνια, έρχονται να μας δουν.
Έρχονται ακόμη και παλιοί υπάλληλοι μόνο και μόνο για να με δουν.
Σωζία: Παλιά, το εστιατόριο ήταν μέρος της καθημερινότητας ολόκληρου του χωριού. Το τηλέφωνό μας λειτουργούσε σχεδόν σαν τηλεφωνικό κέντρο της Πέρδικας.
Ο ταξιτζής στεκόταν εδώ απ’ έξω και, επειδή δεν είχε τηλέφωνο, τηλεφωνούσαν σε εμάς για να τον βρουν. Έλεγα τόσο συχνά τον αριθμό του που, όταν εμφανίστηκαν τα κινητά, αντί να λέω το δικό μου τηλέφωνο, έδινα από συνήθεια το δικό του!
Είναι μικρές ιστορίες από μια εποχή διαφορετική, που δείχνουν πόσο στενά συνδεδεμένο ήταν το μαγαζί με τους ανθρώπους του τόπου.
«Να συνεχίσει να προσφέρει ευχαρίστηση στον κόσμο»
Αν μπορούσατε να ευχηθείτε κάτι για τα επόμενα χρόνια του Νώντα, τι θα ήταν αυτό;
Κυρία Αγγέλα: Να λέει ο κόσμος καλά λόγια. Και να συνεχίσει και σε άλλες γενιές μετά από εμάς.
Σωζία: Εύχομαι να συνεχίσει να υπάρχει και να παραμείνει σταθερός στις αξίες του. Αν θα θελήσει η επόμενη γενιά να ασχοληθεί, δεν το ξέρουμε. Θα δείξει.
Υπάρχουν ήδη σημάδια ότι η αγάπη για τη μαγειρική και τη φιλοξενία μπορεί να περάσει στην επόμενη γενιά;
Σωζία: Ο μικρός, ο Σώζων, αγαπά πολύ τη μαγειρική, όπως η μητέρα μου. Μαγειρεύει από μικρός και του αρέσει πολύ να διακοσμεί τα πιάτα. Αν δει κάποιο πιάτο που δεν του αρέσει, θα πει «πού το πας αυτό; Φέρ’ το πίσω!».
Η μικρή μου κόρη αγαπά περισσότερο την επικοινωνία με τον κόσμο και το σερβίρισμα. Δεν ξέρω αν τελικά θα ασχοληθούν. Θα δείξει.
Κυρία Αγγέλα: Ποτέ δεν ξέρεις. Ό,τι θέλει ο Θεός.
Ενενήντα χρόνια μετά, η Πέρδικα έχει αλλάξει. Οι δρόμοι, τα ταξίδια, οι πελάτες και οι συνήθειες δεν θυμίζουν πολύ την εποχή που όλα έφταναν στο χωριό με καΐκια. Ο Νώντας, όμως, εξακολουθεί να κρατά ζωντανά όσα τον έκαναν ξεχωριστό από την πρώτη ημέρα: την επιμονή στην καλή πρώτη ύλη, την ελληνική κουζίνα, τη φροντίδα για κάθε πιάτο και, πάνω απ’ όλα, την ανθρώπινη επαφή.
Στην κουζίνα, η κυρία Αγγέλα συνεχίζει να δοκιμάζει, να διορθώνει και να αναζητά τον τρόπο να κάνει το επόμενο πιάτο λίγο καλύτερο. Η Σωζία συνεχίζει να φροντίζει ώστε η οικογενειακή επιχείρηση να προχωρά χωρίς να χάνει την ταυτότητά της. Και κάπως έτσι, ανάμεσα σε μια τηγανόσουπα που γεννήθηκε από αγάπη, σε παλιές φωτογραφίες που ξαναφέρνουν τους πελάτες στο ίδιο τραπέζι και σε σχέσεις που περνούν από γενιά σε γενιά, ο Νώντας αποδεικνύει ότι η πραγματική διάρκεια δεν χτίζεται μόνο με τον χρόνο.
Χτίζεται με συνέπεια, μεράκι και την επιθυμία να κάνεις τον άνθρωπο που κάθεται στο τραπέζι σου να αισθανθεί σαν στο σπίτι του.
Γιατί, τελικά, ενενήντα χρόνια μετά, το σημαντικότερο δεν είναι μόνο ότι ο Νώντας συνεχίζει να λειτουργεί. Είναι ότι εξακολουθεί να έχει κάτι να προσφέρει, κάτι να θυμίσει και έναν ακόμη λόγο για να επιστρέψει κανείς στην Πέρδικα!