ΑΙΑΚΕΙΟΝ: Η ιστορία μιας οικογένειας που ταυτίστηκε με την Αίγινα
Λίγα μόλις βήματα από το λιμάνι της Αίγινας βρίσκεται ένα ζαχαροπλαστείο που εδώ και σχεδόν επτά δεκαετίες δεν σερβίρει μόνο γλυκά. Σερβίρει αναμνήσεις.
Το ΑΙΑΚΕΙΟΝ δεν αποτελεί απλώς ένα από τα πιο ιστορικά ζαχαροπλαστεία του νησιού. Είναι ένα μέρος που μεγάλωσε μαζί με την Αίγινα. Ένα σημείο όπου γενιές Αιγινητών έδωσαν ραντεβού, ταξιδιώτες έκαναν την πρώτη τους στάση μόλις έφταναν στο λιμάνι και οικογένειες δημιούργησαν μικρές καθημερινές αναμνήσεις που αντέχουν ακόμα στο χρόνο.
Σήμερα, τη διαδρομή αυτή συνεχίζουν τα εγγόνια Αλέξανδρος Κουκούλης και Μιχάλης Γαλάνης, η τρίτη γενιά της οικογένειας. Με σεβασμό στην ιστορία του ΑΙΑΚΕΙΟΝ και διάθεση να το εξελίξουν, προσπαθούν καθημερινά να ισορροπήσουν ανάμεσα στην παράδοση και τις απαιτήσεις μιας νέας εποχής.
Συζητήσαμε μαζί τους για την ιστορία πίσω από το ΑΙΑΚΕΙΟΝ. Για την Αίγινα μιας άλλης εποχής, τα παιδικά τους χρόνια μέσα στο μαγαζί, το φιστίκι που έγινε σήμα κατατεθέν, τις προκλήσεις που συνάντησε κάθε γενιά και το όραμά τους για το μέλλον.
«Πάμε πίσω στο 1958… Πώς γεννήθηκε το ΑΙΑΚΕΙΟΝ;»
Σήμερα το ΑΙΑΚΕΙΟΝ είναι συνδεδεμένο με το φυστίκι, τα γλυκά και την ιστορία της Αίγινας. Η αρχή του όμως δεν έγινε μέσα σε ένα ζαχαροπλαστείο. Ξεκίνησε από μια οικογένεια που ήδη δραστηριοποιούνταν στην αρτοποιία και από μια γυναίκα που τόλμησε να κάνει κάτι εξαιρετικά δύσκολο για την εποχή της.
Αλέξανδρος: Η γιαγιά μας, η Δήμητρα, η γνωστή σε όλους Ντόλη, είχε έναν αδελφό που, ύστερα από ένα σοβαρό ατύχημα με μηχανή, έχασε την όρασή του. Ήθελε να δημιουργήσει μια επιχείρηση για να τον στηρίξει οικονομικά. Για μια γυναίκα εκείνης της εποχής δεν ήταν καθόλου εύκολο να ανοίξει τη δική της επιχείρηση. Πολλοί τη σατίριζαν και δεν πίστευαν ότι θα τα καταφέρει. Εκείνη όμως δεν έκανε πίσω.
Μιχάλης: Μέχρι το 1957 ο χώρος που βρίσκεται σήμερα το ΑΙΑΚΕΙΟΝ λειτουργούσε ως μπακάλικο. Το 1958 πήρε την απόφαση ο παππούς και η γιαγιά (Ντόλη) να εκμεταλλευτούν την ιδιοκτησία τους, θέλοντας να εξυπηρετήσουν και τον παππού Νικόλαο, ιδιοκτήτη της φάμπρικας (αρτοποιείο που βρισκόταν στον Άγιο Νικόλα), ώστε να μπορεί να προσφέρει και κάποια από τα προϊόντα του στον παραλιακό δρόμο της Αίγινας, όπου υπήρχε και η μεγαλύτερη κίνηση. Το μαγαζί τότε ονομάστηκε Τουριστικό. Σχεδόν αμέσως από την έναρξη λειτουργίας του καταστήματος ως ζαχαροπλαστείο, η Ντόλη – πρωτοπόρος για την εποχή της – κάλεσε ξακουστούς ζαχαροπλάστες των Αθηνών ώστε να μεταφέρουν την τεχνογνωσία τους και την εμπειρία τους.
Μιχάλης: Ξεκινήσαμε με λικέρ, γλυκά του κουταλιού και λίγο αργότερα με τα γλυκά ταψιού. Πολύ γρήγορα ο κόσμος τα αγκάλιασε.
Το ίδιο προσεκτικά επιλέχθηκε και το όνομα.
Μιχάλης: Ο παππούς μας ήθελε να συνδεθεί το κατάστημα με την ιστορία της Αίγινας. Έτσι προέκυψε το «ΑΙΑΚΕΙΟΝ», από τον μυθικό βασιλιά Αιακό.
Σήμερα, τρεις γενιές μετά, η ίδια οικογένεια συνεχίζει να βρίσκεται πίσω από τον πάγκο.
«Πώς ήταν η Αίγινα εκείνης της εποχής;»
Μιλώντας για τα πρώτα χρόνια του ΑΙΑΚΕΙΟΝ, οι αναμνήσεις δεν περιορίζονται στο ίδιο το κατάστημα. Ζωντανεύουν εικόνες μιας Αίγινας πολύ διαφορετικής από τη σημερινή.
Αλέξανδρος: Οι δρόμοι ήταν χωμάτινοι, το λιμάνι ήταν στην παλιά προβλήτα και η στάση του λεωφορείου βρισκόταν ακριβώς απέναντι από το μαγαζί. Εκεί που σήμερα βρίσκεται ο ΟΠΑΠ υπήρχε βενζινάδικο, ενώ στους δρόμους κυκλοφορούσαν κάρα και άλογα. Αν το φανταστεί κανείς σήμερα, μοιάζει σχεδόν με σκηνή από παλιά ελληνική ταινία.
Οι περισσότεροι κάτοικοι ζούσαν από τη γεωργία και την αλιεία, ενώ η εμπορική ζωή του νησιού περιστρεφόταν γύρω από το λιμάνι. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το ΑΙΑΚΕΙΟΝ εξελίχθηκε γρήγορα σε κάτι περισσότερο από ένα ζαχαροπλαστείο.
Αλέξανδρος: Από πολύ νωρίς έγινε σημείο συνάντησης. Από εδώ πέρασαν πολιτικοί, καλλιτέχνες, άνθρωποι του πνεύματος, αλλά και χιλιάδες επισκέπτες. Ήξερες πως, αν πήγαινες στο ΑΙΑΚΕΙΟΝ, όλο και κάποιον γνωστό θα συναντούσες.
Μιχάλης: Τότε ο κόσμος ερχόταν στην Αίγινα για μία ή δύο εβδομάδες. Ζούσε πραγματικά το νησί. Σήμερα οι περισσότεροι έρχονται για μία ή λίγες ημέρες. Έχει αλλάξει ο τρόπος που ταξιδεύουμε.
Παρά τις αλλαγές, πιστεύουν ότι η Αίγινα διατηρεί κάτι από τη γοητεία που την έκανε ξεχωριστή.
Αλέξανδρος: Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερο κόσμο να ανακαλύπτει ξανά το νησί. Όχι μόνο για τον Άγιο Νεκτάριο, αλλά και για τη γαστρονομία, τις παραλίες, την ιστορία και τη συνολική εμπειρία που προσφέρει.
«Το ΑΙΑΚΕΙΟΝ ήταν το σπίτι μας»
Για τον Αλέξανδρο και τον Μιχάλη, το ΑΙΑΚΕΙΟΝ δεν ήταν ποτέ απλώς η οικογενειακή επιχείρηση. Ήταν ο χώρος όπου μεγάλωσαν.
Αλέξανδρος: Από το πρωί μέχρι το βράδυ ήμασταν εδώ. Πίναμε τον χυμό μας, πηγαίναμε για μπάνιο, αφήναμε τις πετσέτες μας στο μαγαζί, τρώγαμε παγωτό και ξαναβγαίναμε με τα ποδήλατα. Δεν το βλέπαμε σαν δουλειά. Ήταν το σπίτι μας.
Μιχάλης: Περιμέναμε όλη την εβδομάδα να έρθει η Παρασκευή για να κατέβουμε από την Αθήνα στην Αίγινα. Ανυπομονούσαμε. Πολλές φορές επιστρέφαμε στην Αθήνα τη Δευτέρα το πρωί και πηγαίναμε κατευθείαν στο σχολείο.
Οι αναμνήσεις τους είναι δεμένες όχι μόνο με τον χώρο, αλλά και με τους ανθρώπους.
Αλέξανδρος: Μεγαλώσαμε δίπλα σε ανθρώπους που εργάζονται ακόμη στο ΑΙΑΚΕΙΟΝ. Τρέχαμε μέσα στα εργαστήρια, παίζαμε ανάμεσα στα μπακίρια της γιαγιάς και στις παλιές ταμειακές μηχανές που κρατάμε μέχρι σήμερα. Ακόμη και τα ραντεβού με τους φίλους μας δίνονταν εδώ.
Το ΑΙΑΚΕΙΟΝ, όμως, αποτελούσε σημείο αναφοράς για ολόκληρη την Αίγινα.
Αλέξανδρος: Αν κάποιος ήθελε να αφήσει ένα δέμα για κάποιον γνωστό του, το άφηνε εδώ.
Μιχάλης: Δεν υπήρχαν κινητά. Ο κόσμος τηλεφωνούσε στο σταθερό του μαγαζιού για να βρει κάποιον ή ακόμη και για να ρωτήσει τι πρόγραμμα έχει η τηλεόραση.
Αλέξανδρος: Θυμάμαι έναν κύριο από τη Νέα Σμύρνη που μας πήρε τηλέφωνο μόνο και μόνο για να ρωτήσει τι καιρό κάνει στην Αίγινα, για να αποφασίσει αν θα έρθει.
Οι δύο τους γελούν καθώς θυμούνται αυτές τις ιστορίες. Σήμερα μοιάζουν σχεδόν απίστευτες. Κι όμως, περιγράφουν μια εποχή όπου ένα ζαχαροπλαστείο μπορούσε να γίνει το κέντρο της καθημερινής ζωής ενός ολόκληρου νησιού.
«Η τρίτη γενιά: μια ευθύνη που γίνεται καθημερινή έμπνευση»
Το να συνεχίζεις μια οικογενειακή επιχείρηση με ιστορία σχεδόν εβδομήντα χρόνων δεν είναι απλώς μια επαγγελματική επιλογή. Είναι μια καθημερινή πρόκληση. Ο Αλέξανδρος και ο Μιχάλης γνωρίζουν πως κάθε απόφαση που παίρνουν σήμερα θα γίνει αύριο μέρος της ιστορίας του ΑΙΑΚΕΙΟΝ.
Αλέξανδρος: Νιώθουμε μεγάλη ευθύνη. Προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανά όσα μας παρέδωσαν οι προηγούμενες γενιές, αλλά ταυτόχρονα να εξελίσσουμε καθημερινά το ΑΙΑΚΕΙΟΝ.
Μιχάλης (χαμογελώντας): Και, βέβαια, κάποια μέρα να το παραδώσουμε στην τέταρτη γενιά.
Αλέξανδρος: Είναι και όμορφο και δύσκολο μαζί. Νιώθεις περήφανος που συνεχίζεις κάτι που δημιούργησαν οι δικοί σου άνθρωποι, αλλά ταυτόχρονα αισθάνεσαι και μεγάλη ευθύνη. Υπάρχει εκείνη η γνωστή φράση ότι η πρώτη γενιά χτίζει, η δεύτερη συνεχίζει και η τρίτη τα καταστρέφει. Εμείς προσπαθούμε καθημερινά να αποδείξουμε το αντίθετο.
Όπως συμβαίνει σε κάθε οικογένεια, έτσι κι εδώ οι διαφορετικές γενιές βλέπουν πολλές φορές τα πράγματα από διαφορετική σκοπιά.
Αλέξανδρος: Φυσικά υπάρχουν διαφωνίες. Η γιαγιά μας, για παράδειγμα, έβλεπε κάποιον με το κινητό στο χέρι και έλεγε «κάθεται όλη μέρα με το κινητό», ενώ μπορεί εκείνη τη στιγμή να απαντούσαμε σε πελάτες, να στέλναμε παραγγελίες ή να διαχειριζόμασταν το ηλεκτρονικό κατάστημα. Είναι απολύτως φυσιολογικό. Κάθε γενιά έχει διαφορετικές εμπειρίες.
Μιχάλης: Το σημαντικό είναι ότι υπάρχει σεβασμός. Ακούμε ο ένας τον άλλον και, στο τέλος, βρίσκουμε πάντα μια κοινή λύση.
Παρότι η δεύτερη γενιά έχει αποσυρθεί από την καθημερινή λειτουργία, η παρουσία της παραμένει αισθητή.
Αλέξανδρος: Οι γονείς μας και οι θείοι μας δεν έπαψαν ποτέ να νοιάζονται για το ΑΙΑΚΕΙΟΝ. Ακόμη και σήμερα θα μας πουν τη γνώμη τους ή θα μας κάνουν μια παρατήρηση. Ξέρουμε όμως ότι πίσω από όλα αυτά υπάρχει μόνο αγάπη για το μαγαζί.
Σήμερα οι δύο ξάδερφοι μοιράζονται τις ευθύνες μιας επιχείρησης που έχει εξελιχθεί πολύ πέρα από ένα παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο.
Μιχάλης: Όλα όσα κάνουμε πλέον θα ήταν αδύνατο να τα διαχειριστεί ένας άνθρωπος μόνος του. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον.
Αλέξανδρος: Ο κόσμος βλέπει μόνο το κατάστημα. Πίσω όμως υπάρχει το εργαστήριο, η χονδρική, το eShop, το catering, οι εξαγωγές. Είναι πολλές διαφορετικές δραστηριότητες και με τον Μιχάλη λειτουργούμε ως μία ομάδα.
«Παράδοση δεν σημαίνει να μένεις στάσιμος»
Μία πρόκληση που αντιμετώπισε η τρίτη γενιά ήταν η ανακαίνιση του ΑΙΑΚΕΙΟΝ. Πώς εκσυγχρονίζεις έναν χώρο που αγαπήθηκε ακριβώς επειδή έμεινε αναλλοίωτος στο χρόνο;
Αλέξανδρος: Από την πρώτη στιγμή ξέραμε ότι δεν θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο ζαχαροπλαστείο που θα μπορούσε να βρίσκεται οπουδήποτε. Θέλαμε όποιος μπαίνει μέσα να αναγνωρίζει το ΑΙΑΚΕΙΟΝ, να νιώθει ότι βρίσκεται στο ίδιο μαγαζί που θυμάται, απλώς σε μια πιο σύγχρονη εκδοχή του.
Η γιαγιά Ντόλη παρακολουθούσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον κάθε αλλαγή.
Μιχάλης: Μας έλεγε συνεχώς: «Μην πειράξετε τα φωτιστικά», «Μην πειράξετε τα μπακίρια». Στην αρχή γελούσαμε, αλλά σήμερα καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό ήταν για εκείνη να διατηρηθεί η ψυχή του χώρου.
Πολλά από εκείνα τα αντικείμενα παραμένουν μέχρι σήμερα στη θέση τους, αποτελώντας μικρές υπενθυμίσεις της ιστορίας του καταστήματος.
Η ανακαίνιση αρχικά δημιούργησε ανησυχία ακόμη και στους πιο πιστούς πελάτες.
Ο Αλέξανδρος και ο Μιχάλης όμως μεγάλωσαν μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα. Γνώριζαν την ιστορία του ΑΙΑΚΕΙΟΝ πολύ πριν αναλάβουν την επιχείρηση. Γι’ αυτό κατάφεραν να το εξελίξουν χωρίς να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα του.
Μιχάλης: Πολλοί μάς έλεγαν «μην αλλάξετε τίποτα». Το ακούγαμε συνέχεια και, φυσικά, μας έβαζε σε σκέψεις. Όταν όμως ολοκληρώθηκε το έργο, οι περισσότεροι μάς είπαν ότι κρατήσαμε αυτό ακριβώς που αγαπούσαν τόσα χρόνια.
Οι αλλαγές δεν περιορίστηκαν μόνο στο εξωτερικό του καταστήματος.
Αλέξανδρος: Αλλάξαμε και τον τρόπο λειτουργίας μας. Από τις πέργκολες περάσαμε στις ομπρέλες, προσαρμοστήκαμε σε νέα δεδομένα και συνεχίσαμε. Οι αλλαγές είναι μέρος της δουλειάς μας.
Σήμερα η φιλοσοφία τους συνοψίζεται σε μία απλή αρχή.
Αλέξανδρος: Δεν πιστεύουμε στις εντυπωσιακές αλλαγές. Πιστεύουμε στις μικρές βελτιώσεις που, όλες μαζί, κάνουν τη διαφορά.
«Το φυστίκι έγινε η υπογραφή μας»
Αν υπάρχει ένα προϊόν που ταυτίστηκε όσο κανένα άλλο με το ΑΙΑΚΕΙΟΝ, αυτό είναι το φυστίκι Αιγίνης. Όχι όμως επειδή ήταν της μόδας, αλλά επειδή η οικογένεια επέλεξε να επενδύσει σε αυτό πολύ πριν γίνει παγκόσμια γνωστό.
Αλέξανδρος: Το φυστίκι ήταν πάντα ο καρπός που χαρακτήριζε την Αίγινα. Για εμάς ήταν αυτονόητο ότι έπρεπε να βρίσκεται στο επίκεντρο των δημιουργιών μας. Έτσι γεννήθηκε το πρώτο φιστικάτο με την υπογραφή του ΑΙΑΚΕΙΟΝ (πάστα φιστικιού με καραμέλα και ολόκληρο φυστίκι) και μέχρι σήμερα παραμένει το πιο χαρακτηριστικό μας γλυκό.
Με τα χρόνια, το φυστίκι έγινε κάτι περισσότερο από μια πρώτη ύλη. Έγινε η βάση πάνω στην οποία χτίστηκε η ταυτότητα του ΑΙΑΚΕΙΟΝ.
Μιχάλης: Σχεδόν όλα τα προϊόντα μας έχουν ως σημείο αναφοράς το φυστίκι Αιγίνης. Δεν μας ενδιαφέρει απλώς να το χρησιμοποιούμε. Θέλουμε να αναδεικνύουμε την ποιότητά του.
Η οικονομική κρίση στάθηκε αφορμή για μια σημαντική αλλαγή.
Μιχάλης: Μέχρι τότε προμηθευόμασταν από την Ιταλία προϊόντα όπως η πάστα φυστικιού και το λικέρ. Όταν τα δεδομένα άλλαξαν, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε τις δικές μας συνταγές. Ήταν μια δύσκολη απόφαση, αλλά τελικά αποδείχθηκε καθοριστική.
Οι προσπάθειες αυτές συνοδεύτηκαν και από σημαντικές διακρίσεις.
Αλέξανδρος: Δημιουργήσαμε οκτώ διαφορετικές γεύσεις παγωτού φυστίκι. Η μία από αυτές, με καραμελωμένο και αλατισμένο φυστίκι, βραβεύτηκε με τρία αστέρια σε διεθνή διαγωνισμό.
Μιχάλης: Ήταν μια πολύ όμορφη στιγμή για όλους μας. Δεν το είδαμε μόνο ως βράβευση ενός προϊόντος, αλλά ως επιβεβαίωση της δουλειάς που γίνεται καθημερινά στο εργαστήριο.
Παρ’ όλα αυτά, θεωρούν ότι η μεγαλύτερη ανταμοιβή δεν είναι τα βραβεία – τα οποία, σημειωτέον, λαμβάνουν κάθε χρόνο για έναν αριθμό προϊόντων δικής τους παραγωγής..
Αλέξανδρος: Η μεγαλύτερη ικανοποίηση είναι όταν ο κόσμος δοκιμάζει ένα προϊόν και επιστρέφει ξανά γι’ αυτό. Στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι που μετράει περισσότερο από κάθε διάκριση.
Για τους ίδιους, το φυστίκι Αιγίνης δεν είναι απλώς το πιο γνωστό προϊόν του νησιού. Είναι ένας τρόπος να εκφράζουν καθημερινά τον σεβασμό τους στον τόπο όπου γεννήθηκε και συνεχίζει να γράφεται η ιστορία του ΑΙΑΚΕΙΟΝ.
«Κάθε δυσκολία μάς έκανε πιο δυνατούς»
Σε μια πορεία σχεδόν εβδομήντα χρόνων, το ΑΙΑΚΕΙΟΝ έχει ζήσει πολλές αλλαγές. Άλλες αναμενόμενες, άλλες απρόβλεπτες. Για τον Αλέξανδρο και τον Μιχάλη, όμως, κάθε δύσκολη περίοδος αποτέλεσε αφορμή να επανεξετάσουν τον τρόπο που λειτουργούν και να αναζητήσουν νέες δυνατότητες.
Αλέξανδρος: Η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσαμε ήταν η οικονομική κρίση. Μέχρι τότε πιστεύαμε πως, αν δουλεύεις σωστά, τα πράγματα προχωρούν φυσιολογικά. Ξαφνικά βρεθήκαμε μπροστά σε μια πραγματικότητα που μας ανάγκασε να σκεφτούμε διαφορετικά.
Λίγα χρόνια αργότερα ήρθε ακόμη μία δοκιμασία: η πανδημία.
Ενώ πολλές επιχειρήσεις πάτησαν «παύση», στο ΑΙΑΚΕΙΟΝ αποφάσισαν να επενδύσουν.
Αλέξανδρος: Μέσα στον Covid δημιουργήσαμε το eShop και αναπτύξαμε ακόμη περισσότερο τη χονδρική. Δεν θέλαμε να περιμένουμε απλώς να περάσει η κρίση. Αναζητήσαμε νέους τρόπους να φτάσουμε στους πελάτες μας και τελικά αυτό άνοιξε δρόμους που δεν είχαμε φανταστεί.
Σήμερα, προϊόντα του ΑΙΑΚΕΙΟΝ ταξιδεύουν πολύ πιο μακριά από την Αίγινα.
Μιχάλης: Συνεργαζόμαστε με επιχειρήσεις σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, όπως στη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Ρουμανία, το Λουξεμβούργο και την Κύπρο. Αν μας το έλεγαν αυτό πριν από λίγα χρόνια, δύσκολα θα το πιστεύαμε.
Για τους ίδιους, τίποτα από αυτά δεν ήρθε τυχαία.
Μιχάλης: Αν κάτι μάθαμε όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι δεν πρέπει ποτέ να επαναπαύεσαι. Κάθε δυσκολία μπορεί να γίνει η αφορμή για να εξελιχθείς, αρκεί να είσαι διατεθειμένος να προσαρμοστείς.
Η ίδια φιλοσοφία καθοδηγεί και κάθε επόμενο βήμα τους. Δεν αναζητούν απλώς νέες ιδέες· αναζητούν τρόπους να κάνουν το ΑΙΑΚΕΙΟΝ καλύτερο, χωρίς να χάσει ποτέ τον χαρακτήρα που το έκανε να ξεχωρίσει.
«Ένα μαγαζί γεμάτο ιστορίες»
Σχεδόν επτά δεκαετίες λειτουργίας σημαίνουν αμέτρητες ιστορίες. Κάποιες συγκινητικές, άλλες αστείες και άλλες τόσο ιδιαίτερες, που δύσκολα πιστεύει κανείς ότι συνέβησαν πραγματικά.
Αλέξανδρος: Από εδώ έχουν περάσει χιλιάδες άνθρωποι. Πολιτικοί, καλλιτέχνες και άνθρωποι του πνεύματος (από το Μόραλη και την οικογένεια Hermes μέχρι τον Βαρώτσο, τον Ξαρχάκο και την Kylie Minogue), αλλά και απλοί επισκέπτες που έγιναν φίλοι του μαγαζιού. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον Γιάννη Μόραλη να λέει: «Ραντεβού στο γραφείο μου, στο ΑΙΑΚΕΙΟΝ». Και είχε πράγματι ένα “δικό του τραπέζι” για χρήση γραφείου του. Αυτό δείχνει τι θέση είχε το μαγαζί στην καθημερινότητα της Αίγινας.
Υπάρχουν όμως και στιγμές που ένωσαν ολόκληρο το νησί.
Αλέξανδρος: Το καλοκαίρι του 2004, όταν η Ελλάδα κατέκτησε το Euro, επικρατούσε πραγματικός ενθουσιασμός. Ο κόσμος ξεχύθηκε στην παραλία, πανηγύριζε, τραγουδούσε… Ήταν μια εικόνα που δύσκολα ξεχνιέται.
Μιχάλης: Θυμάμαι ακόμη και το Ευρωμπάσκετ του 1987. Ήμουν μικρός, αλλά εκείνη η χαρά ήταν απίστευτη. Μόλις τελείωσε ο αγώνας, όλη η Αίγινα γιόρταζε σαν μια μεγάλη παρέα, εδώ, πάντα μπροστά από το ΑΙΑΚΕΙΟΝ.
Αυτές οι ιστορίες ίσως να μην υπάρχουν σε κανένα βιβλίο ιστορίας. Κι όμως, είναι εκείνες που δείχνουν γιατί το ΑΙΑΚΕΙΟΝ δεν έγινε απλώς ένα αγαπημένο ζαχαροπλαστείο. Έγινε κομμάτι της καθημερινής ζωής και της συλλογικής μνήμης της Αίγινας.
«Το σημαντικότερο είναι να παραδώσουμε κάτι καλύτερο»
Παρά τη μακρά ιστορία του, το ΑΙΑΚΕΙΟΝ εξακολουθεί να κοιτάζει μπροστά. Ο Αλέξανδρος και ο Μιχάλης δεν βλέπουν την παράδοση ως κάτι που πρέπει απλώς να διατηρηθεί, αλλά ως μια ευθύνη που πρέπει να εξελίσσεται διαρκώς.
«Πώς φαντάζεστε το ΑΙΑΚΕΙΟΝ τα επόμενα χρόνια;»
Αλέξανδρος: Έχουμε αρκετές ιδέες και σχέδια, αλλά δεν μπορούμε να τα αποκαλύψουμε όλα… γιατί τότε δεν θα είναι μυστικά! Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι θέλουμε να συνεχίσουμε να εξελισσόμαστε, χωρίς να χάσουμε ποτέ την ταυτότητά μας.
Ένα από τα σχέδια που ήδη υλοποιείται αφορά ένα κομμάτι της ίδιας της ιστορίας του ΑΙΑΚΕΙΟΝ.
Αλέξανδρος: Αναπαλαιώνουμε το παλιό λευκό Volkswagen T2 του ΑΙΑΚΕΙΟΝ και το μετατρέπουμε σε κινητό κατάστημα παγωτού. Θέλουμε να συμμετέχει σε εκδηλώσεις και φεστιβάλ και να ταξιδεύει το όνομα του ΑΙΑΚΕΙΟΝ ακόμη πιο μακριά.
Για τους δύο ξαδέρφους, όμως, η μεγαλύτερη φιλοδοξία δεν αφορά ούτε τις νέες ιδέες ούτε τις επόμενες επενδύσεις.
Αφορά την επόμενη γενιά.
Μιχάλης: Θα θέλαμε η τέταρτη γενιά να παραλάβει μια επιχείρηση ακόμη πιο δυνατή από αυτή που παραλάβαμε εμείς. Αν το πετύχουμε αυτό, θα νιώθουμε ότι κάναμε σωστά τη δουλειά μας.
Ο Αλέξανδρος συμφωνεί.
Αλέξανδρος: Κάθε γενιά προσθέτει το δικό της μικρό λιθαράκι. Έτσι προχωρά η ιστορία.
Φεύγοντας από το ΑΙΑΚΕΙΟΝ, μένει η αίσθηση ότι η πραγματική του δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στα γλυκά ή στις βραβεύσεις του. Βρίσκεται στους ανθρώπους του.
Σε μια οικογένεια που, εδώ και σχεδόν εβδομήντα χρόνια, συνεχίζει να μεγαλώνει μαζί με την Αίγινα, κρατώντας ζωντανή μια ιστορία που δεν ανήκει μόνο στους ίδιους, αλλά και σε όλους όσοι πέρασαν έστω μία φορά από το αγαπημένο ζαχαροπλαστείο του λιμανιού.
Τα διαχρονικά classics του ΑΙΑΚΕΙΟΝ – και ποια επιλέγουν οι ίδιοι
Από το 1958 μέχρι σήμερα, ορισμένες γεύσεις παραμένουν αναλλοίωτες στον χρόνο και αποτελούν σήμα κατατεθέν του ΑΙΑΚΕΙΟΝ.
Φυστικάτο – Το ιστορικό γλυκό του ΑΙΑΚΕΙΟΝ, με πάστα φυστικιού, καραμέλα και ολόκληρο φυστίκι, που συνεχίζει να φτιάχνεται στο χέρι, ένα-ένα.
Φιστικίνι
Μπακλαβαδάκι με φυστίκι
Αμυγδαλωτό
Κουραμπιές με φυστίκι – Ένα από τα νεότερα δημιουργήματα του ζαχαροπλαστείου και βραβευμένο προϊόν.
Παγωτό φυστίκι – Με οκτώ διαφορετικές γεύσεις, ανάμεσά τους και η βραβευμένη εκδοχή με καραμελωμένο και αλατισμένο φυστίκι.
Όσο για το αγαπημένο γλυκό των ίδιων;
Ο Αλέξανδρος δυσκολεύεται να ξεχωρίσει μόνο ένα.
Αλέξανδρος: Προσπαθούμε να δίνουμε την ίδια φροντίδα και την ίδια ποιότητα σε όλα μας τα γλυκά, οπότε πραγματικά είναι δύσκολο να επιλέξω. Αν έπρεπε όμως να ξεχωρίσω κάτι, θα έλεγα το παγωτό.
Ο Μιχάλης δεν χρειάζεται να το σκεφτεί πολύ.
Μιχάλης: Το φυστικάτο. Είναι το πιο χαρακτηριστικό μας γλυκό και ίσως το πιο απαιτητικό στην παρασκευή του, αφού φτιάχνεται ακόμη ένα-ένα στο χέρι. Από μικρός θυμάμαι τους ανθρώπους του εργαστηρίου να δουλεύουν με μεγάλα γάντια, γιατί η καραμέλα είναι καυτή και η διαδικασία απαιτεί μεγάλη προσοχή. Είναι το γλυκό που, για μένα, εκφράζει περισσότερο από κάθε άλλο την ιστορία του ΑΙΑΚΕΙΟΝ.
Μικρές ιστορίες που ίσως δεν γνωρίζατε…
Ο Άγιος Νεκτάριος είχε κοινωνήσει τον παππού της οικογένειας, μια προσωπική ανάμνηση που παραμένει ζωντανή μέχρι σήμερα.
Ο πρώτος espresso της Αίγινας σερβιρίστηκε στο ΑΙΑΚΕΙΟΝ. Μετά από ταξίδι στην Ιταλία, η οικογένεια αποφάσισε να φέρει στο νησί μια γεύση που τότε ήταν σχεδόν άγνωστη στην Ελλάδα.
Τα πρώτα παγωτά φτιάχνονταν με κολώνες πάγου. Ο πάγος μεταφερόταν με κάρο μέχρι το ΑΙΑΚΕΙΟΝ, πολύ πριν εμφανιστούν τα σύγχρονα ψυκτικά συστήματα.
Οι παραγωγοί γάλακτος έφερναν το γάλα τους στο ΑΙΑΚΕΙΟΝ για παστερίωση. Το εργαστήριο διέθετε τον απαραίτητο εξοπλισμό και εξυπηρετούσε όχι μόνο τις δικές του ανάγκες, αλλά και άλλους παραγωγούς του νησιού.